ik ben fan. een blog of reclame?


Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe dankbaar ik ben voor de samenwerking met Cultuurpad. Ze blijven ervoor zorgen dat ik nieuwe producten kan ontwikkelen en zo ook mijzelf. Ik kom er steeds beter achter waar mijn krachten liggen en wat ik tof vind om te doen. Maar op de avond voordat ik weer iets nieuws ga doen totdat ik wakker wordt, en natuurlijk in de auto, schijt ik soms in m'n broek niet wetende hoe het uit gaat pakken. Zo ook afgelopen maandag...

Zijn naam is 'De Man die door een Sok praat' en hij is ontstaan doordat Cultuurpad mij vroeg of ik een video wilde maken waarmee de Tour de Creativiteit werd geopend. Ik voelde dat deze man iets voor zichzelf verdiende. De vraag was alleen wat... En toen gebeurde het. De ingeving dat hij een eigen talkshow moest krijgen. Een dynamische talkshow waarin kinderen te gast zijn. Een talkshow die op 1001 manieren ingezet kan worden. Een talkshow waar je wat van opsteekt. Een talkshow die de actualiteit bespreekt waarin de klas zich bevindt. Nadat ik dit een keer voor een hele school met zo'n 200 leerlingen had gedaan voelde ik dat dat niet de vorm was. Teveel leerlingen, te weinig leerrendement. Cultuurpad zou Cultuurpad niet zijn als ze niet nog eens de kans zouden geven om de talkshow in te zetten. Groep 5, 6, 7 en 8 van de Petrus Bandenschool in Venray koos voor de talkshow. Het thema: Amerika. De school gaf aan dat ze per klas een talkshow wilde. Een gouden zet!

De volgende vragen waren een logisch gevolg. Wat gaat de inhoud zijn van de Talkshow? Waar moet ik het over hebben met de kinderen? Amerika is immers een behoorlijk breed thema. Gelukkig kreeg ik de lesinhoud toegestuurd en kon de Talkshow echt gaan over wat de kinderen leren binnen het thema. Thema's als New York, Indianen, de Amerikaanse vlag, de President, grizzlyberen enzovoorts. Er was genoeg om uit te gaan kiezen. Maar een Talkshow heeft natuurlijk gasten. Belangrijke gasten. Hoe tof zou het zijn als President Obama en Hillary Clinton gezellig aan tafel komen zitten? Dan nodig ik die toch gewoon uit! En bij elke groep kwamen ze op bezoek. Zittend aan tafel veranderden de kinderen van het ene op het andere moment in Barack en Hillary. Weet je nog niet wie Hillary Clinton is? Dan vragen we toch aan de klas wie je bent! Zo kwamen er ook twee fotografen uit New York op bezoek. Zij hadden prachtige foto's gemaakt van de stad. Maar wat hadden ze zoal op de foto gezet? Mooie aanknopingspunten om het over belangrijke gebouwen en plekken van de stad te hebben. Een beetje Amerikaanse talkshow heeft natuurlijk een reclameblok. Zo ook Talkshow door een Sok! En welke reclame zit er dan tussen als je over Grizzlyberen moet leren? Precies diegene je hier kan bekijken.

Talkshow door een Sok. Daar ga ik behoorlijk wat tijd en energie in steken. Voor mijn gevoel komt hier alles bij elkaar. Theater, muziek, multi-inzetbaarheid, hoog leerrendement, flexibel, improvisatie en ga zo maar door.

Heel bijzonder hoe snel kinderen zich aanpassen aan de rol die zij opgelegd krijgen.

Ik ben fan.




een kar vol instrumenten

Gisteren was het zover. Muziekles. De eerste les uit een reeks van zes voor groep 1, 2, 3 en 4. Cultuurpad heeft mij gekoppeld aan een school in Helden met een vraag. De leerkrachten willen namelijk meer met instrumenten gaan werken maar weten niet zo goed hoe. De bedoeling is dat ik om de week kom zodat de leerkrachten de week erop zelf aan de slag kunnen. Oké, tof! Daar ben ik natuurlijk helemaal voor in en daar kan ik zeker wat mee.

De eerste dag was te gek. Enthousiaste leerlingen die graag met instrumenten aan de slag willen. Omdat ik niet wist wat voor instrumenten ze op school hadden, had ik zelf het een en ander meegenomen. Boomwhackers, een berg percussie-instrumenten en hier en daar wat uit de fluitenfamilie. De lessen stonden in het teken van het ontdekken, experimenteren en zelfs al een beetje componeren. Helemaal leuk! Maar we willen natuurlijk gebruik gaan maken van de instrumenten die er op school zijn te vinden. 

Ik word meegenomen naar een plek ver van de klassen waar ik de lessen geef. Een kar staat in de gang. Een kar met xylofoons, wat bekkens, tamboerijnen, triangels en een bakje met stokjes. Stokjes die ergens bij moeten horen. Waar ze bijhoren is een raadsel want er is een boel verdwenen. Een les met alleen percussie-instrumenten wordt dus lastig. Naast de kar ligt een elektronisch drumstel alsof deze klaar ligt om aan de straat gezet te worden. Er zijn keyboards maar die werken natuurlijk niet zonder adapters. Ze hebben Boomwhackers en deze zijn zorgvuldig verstopt in een kast. Sommige klassen hebben ze nog nooit gezien en een paar hebben er toch nog 1 keer iets mee gedaan. Dat is jammer. Leerkrachten vinden het een gedoe om muziekles te geven met instrumenten. Dat snap ik natuurlijk wel als het er op deze manier bij ligt.

Maar nu de vraag die ik mezelf moet gaan stellen. Moet ik, om aan de vraag van de leerkrachten te voldoen, inspireren en laten zien hoe ze instrumenten kunnen inzetten of moet ik daarbij ook een systeem bedenken waardoor de instrumenten toegankelijker worden? Want gaan ze daadwerkelijk met instrumenten aan de gang als dit zo blijft? Ik betwijfel het. 

een kleuter doet de cito-toets

We kennen allemaal de cito-toets nog wel. Een spannende tijd waarin je het gevoel had dat alles daar vanaf hing. Nu kreeg ik onlangs van Sien de vraag om een alternatieve toets te ontwikkelen in plaats van de cito-toets. Maar nu komt het: voor kleuters. Mijn eerste gedachte was: worden kleuters ook al blootgesteld aan al dat leed dat cito heet?! En ja, dat worden ze. Zittend aan een tafeltje, werkboekjes open en schriftelijke opgaven maken. Hmm...

De opdracht tot het ontwikkelen van een alternatieve toets is tot stand gekomen door een cursus die Sien geeft aan leerkrachten. Zij worden hierin opgeleid tot ICC'er, oftewel een interne cultuurcoördinator. Daarbij moesten zij nadenken over een probleem binnen het lesprogramma en kleuterjuf Els zat met die cito-toets in haar maag. Ze vindt dat het niet goed aansluit bij haar kinderen en denkt dat het toch anders zou moeten kunnen. Ze bespeelt muziekinstrumenten en houdt van zingen en dansen. Dit is iets wat ook in haar lessen veel terugkomt en wat de leerlingen tof vinden, waarom die kwaliteit niet inzetten bij de toetsen? Helaas heeft ze te maken met een directie en moet ze de cito-toets afnemen zoals voorgeschreven. Dit mag dus niet op een andere manier dan zittend aan de banken de opgaven maken. Het idee van het alternatief toetsen lijkt daarmee van tafel. Wat nu? De toetsboekjes zijn in huis en het is tijd om te bekijken wat de kleuters van vandaag de dag moeten weten. Els heeft de opgaven die de kinderen moeilijk vinden rood omcirkeld en daarbij kom ik de volgende opgave tegen:

37. Waar ligt de pen dichterbij de schaar dan bij het potlood?








Ik weet niet of ik deze goed zou hebben gehad als ik dit in groep 1 voor m'n kiezen had gekregen. De vraagstelling vind ik maar vreemd. Gelukkig ben ik nu volwassen en weet ik wat er wordt bedoeld. Alhoewel ik de opgave wel een keer extra moest lezen. 

Al met al een te gekke klus waarin geëxperimenteerd mag worden met de toetsmethode. Wat er precies uit gaat komen weet ik nog niet, maar dat vage opgaven op een andere (muzische) manier gesteld gaan worden is zeker. Aan het einde van het schooljaar gaat de toets voor het eerst afgenomen worden. Ik ben benieuwd wat daar zoal gaat uitkomen. Maar voor nu is het ontwikkelen geblazen!